คืนที่วุ่นวาย
posted on 14 Oct 2011 23:28 by sea-lavender in Lifeค่อนข้างบ่อยที่ได้ยินเสียงห้องด้านบนเล่นกับน้องหมา
เป็นประจำหลังเที่ยงคืนไปจนถึงตีสอง
เสียงของแข็งกลิ้งไปกลิ้งมา
เสียงเล็บตะกุยพื้นไม้ เสียงวิ่งไปกลับ
เจ้าของห้องก็เดินปึงปัง
ยากมากที่จะนอนให้หลับ
บางครั้งถึงกับตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วหลับต่อไม่ได้
เพื่อนๆ บอกให้หาอะไรกระทุ้งกลับขึ้นไปบ้าง
เราคิดว่าถ้ามันไม่หนักหนาเกินไปก็พยายามจะทน
จนวันหนึ่งเกิดทนไม่ไหว หยิบไม้ถูพื้นมา
เตรียมวางไว้ข้างๆ แต่หลังจากนั้นเสียงกลับเงียบ
แล้วก็พฤติกรรมเหล่านี้ก็ซาๆ ไปช่วงหนึ่ง
และสัปดาห์นี้ เสียงรบกวนยาวนานก็กลับมาอีก
คิดว่าไอ้การส่งเสียงกลับ มันดูไม่ค่อยจะเป็นการสื่อสารที่ดีสักเท่าไร
กำลังต้องเลือกระหว่างการไปดีลกับฝรั่งซึ่งๆ หน้า
ซึ่งต้องชั่งใจว่าตัวเองอาจหาญพอแล้วหรือยัง
และการลงไปคุยกับผู้จัดการตึกให้เค้าไปคุยให้
อันไหนมันควรจะทำมากกว่ากัน
เรื่องนี้ยังไม่ทันได้เคลียร์
เพื่อนสาวเกาหลีที่รู้จักกันห้องตรงข้ามเพิ่งย้ายออกไป
มีผู้ชายหน้าตาเหมือนพวกลูกครึ่งอเมริกัน-เอเชียมาอยู่แทน
ไม่เคยคุยกัน มีสวนๆ กันบ้างตอนเข้าออก
เมื่อคืนตีห้าได้ยินเสียงเคาะห้องหนักๆ
ตกใจตื่นเลิ่กลั่ก นึกว่าแผ่นดินไหว ไฟไหม้ หรือมีเรื่องฉุกเฉินอะไร
มองลอดกระจกตาปลาออกไป เห็นห้องตรงข้ามถอดเสื้อยืนเท้าเอวอยู่หน้าห้อง
ก็รีบเปิดประตู กลิ่นเหล้าคลุ้งเลย พี่แกแค่พูดว่า "I appreciate that"
แล้วก็กลับเข้าห้องไป เราก็ปิดประตูกลับเข้ามาด้วยความงง
คำพูดก็โอเค มาแบบฟังดูเป็นมิตร แม้เราจะยังไม่เข้าใจสถานการณ์
แต่เวลาที่มาพูด มาเคาะห้องเพื่อนบ้านเวลานี้ มันไม่โอเคเลยจริงๆ
พยายามนอนต่อ ได้ยินเสียงเปิดเพลงดังลั่น
ได้ยินเสียงปึงปัง ผ่านไปเกือบชั่วโมงครึ่ง จนเคลิ้มๆ
อยู่ดีๆ ก็มีเสียงละเมอ เฮ้ย! ออกมาดังๆ ตกใจตื่นเลย
กว่าจะรู้ว่าแค่คนละเมอ ก็เครียดขึ้นมาอีก
พยายามจะนอนต่ออีกรอบ มีเสียงรถขยะวิ่งมา
เสียงสัญญาณถอยหลังปี๊บๆ เสียงเครื่องยกถังขยะขึ้นเทเสียงวาง
ดูนาฬิกา 6.30 แล้ว แต่เพราะใกล้หน้าหนาวเลยยังมืดสนิท
ตั้งใจสวดมนตร์ ท่องชินบัญชร แผ่เมตตา กรวดน้ำแห้ง แล้วก็ยังไม่หลับ
รู้สึกปลงกับชีวิตที่หมดสิ้นหนทางจะหลับของตัวเอง
เลยตื่นขึ้นมานั่งนิ่งๆ นับหนึ่งถึงหนึ่งร้อย
รู้สึกดีขึ้น เลยพยายามนั่งสมาธิให้เป็นเรื่องเป็นราว
นั่งได้สักพัก ก็เริ่มสงบขึ้น เริ่มง่วง แล้วก็เอน นอน หลับไปเอง
ไม่รู้จะรักษาขันติแบบนี้ได้นานสักเท่าไร
ยังสงสัยตัวเองอยู่ ว่าปกติเวลาจะพูดภาษาอังกฤษก็จะต้องคิดช้านิดนึง
แต่เวลาที่เราโกรธมากพอจะโวย เราจะพูดได้คล่อง จนสามารถต่อว่าฝรั่งได้ไหม
ถ้าเจอฝรั่งนิสัยแย่ๆ แบบนี้ทั้งห้องข้างบน ห้องตรงข้าม ก็ไม่ไหวเหมือนกัน
ขอให้ขันติยังคงอยู่กับเรา